Καμίνια Λήμνου
Συνορεύουν με τα Δ.Δ. Μεταπολεμικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού μετανάστευσε στα αστικά κέντρα και στο εξωτερικό, κυρίως στο Μόντρεαλ του Καναδά και στην Αυστραλία. Οι κάτοικοι είναι κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι.Συντεταγμένες: 39°51′35″N 25°19′2″E / 39.85972, 25.31722 Τα Καμίνια βρίσκονται στη νοτιοανατολική χερσόνησο της Λήμνου σε απόσταση περίπου μισής ώρας από την ακτή. Προς το τέλος της τουρκοκρατίας είχε δημογεροντία, ταχυδρομικό γραφείο και η ενορία κυκλοφορούσε κέρματα με τη σφραγίδα: ΠΚ+ (Παναγία Καμινίων). Κατά τη δεκαετία 1920-30 ξεκίνησαν οι ανασκαφές της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής που αποκάλυψαν την προϊστορική πόλη Πολιόχνη.
Το 1980 έγινε μονοθέσιο και το 1994 συγχωνεύτηκε με του Μούδρου λόγω έλλειψης μαθητών. Επίσης, υπάρχουν ιδιωτικό οινοποιείο, λακαριά παραγωγής τσίπουρου, μελισσοκόμοι, αλιείς, παντοπωλεία, καφενεία, ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ραφείο, ηλεκτρολόγοι, ξυλουργοί, αλουμινάδες, περίπτερο κλπ. .
Φισίνης (ΝΔ και Ν). Ρουσσοπουλίου (Β), Μούδρου (Δ και ΝΔ) και τον οικισμό Αγ.
Το 1932 χτίστηκε νέο σχολικό κτίριο. Έκτοτε τα Καμίνια αποτελούν πόλο έλξης πολλών κατοίκων και το 1951 είχαν 874 κ.
Μετά την ανακάλυψη της Στήλης των Καμινίων, το 1885, το χωριό έγινε πόλος έλξης πολλών περιηγητών. Από το 1998 αποτελούν δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μούδρου Λήμνου του νομού Λέσβου.
Από το έτος αυτό λειτουργησε κοινοτικό σχολείο. Από το 1918 ως το 1998 αποτελούσαν ξεχωριστή Κοινότητα.
Από το 1937 λειτουργεί Γεωργικός Συνεταιρισμός. Επί τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι και είχε μόνο Έλληνες κατοίκους.
Στο σχολείο φοιτούσαν πάνω από 100 μαθητές και λειτουργούσε ως τριθέσιο ή διθέσιο ως το 1980. Σοφία του Δ.Δ.
Το 1874 είχε 90 οικογένειες. Σήμερα καλλιεργούνται σιτηρά και αμπέλια, ενώ ως το 1970 περίπου καλλιεργούσαν και το βαμβάκι.
Στα Α βρέχεται από το Αιγαίο πέλαγος στις ακτές Ξεσπάσματα, Μόλος, ακρωτήριο Βρόσκοπος, Πολιόχνη και Κοκκινόβραχος. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά το 1346 σε έγγραφα της μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους.
